خنده های صورتی

برای مخاطب خیلی خاص!

هی آقای محترم که نه اسمت را می دانم نه فامیلی ات را

من از شما ممنونم که امروز نه ریش خاکستری داشتید

نه دگمه یقه تان را تا آخر بسته بودید

نه کت شلوار سرمه ای به تن داشتید

نه انگشترهای قلنبه ای تو انگشت هایتان کرده بودید

من راستی راستی از شما ممنونم که این همه عادی و معمولی بودید

که به من شلیل تعارف کردید

و با دست خط خرچنگ قورباغه تان هر چه را بلغور کردم یادداشت کردید.

من از شما ممنونم که اصلا ترسناک نبودید.

ممنونم.

بفهمید نفهمید این سرماخوردگی دارد حالم را بهتر می کند

و من حتم دارم همه ش به خاطر آن موهای نامرتب و چهره ی بی حوصله و ته ریش قهوه ای روشن و خشتک آویزان و شکم برآمده و بزرگ تان است که شما را به یک غول مهربان با یک لباس کرمی رنگ تبدیل می کند.