خنده های صورتی

 اون موقع که روی یادبان وقت و انرژی گذاشته بودم، حتی یه دونه مشتری هم برام نور امید و انگیزه بود. این مسئله رو فقط کسایی درک می‌کنند که خودشون یه کسب و کاری راه انداخته باشند. تمام تلاش‌ت رو می‌کنی تا یه مشتری بشه دوتا و وقتی یه دونه یه دونه به مشتری‌هات اضافه می‌شه همش امید و قدرت می‌گیری که داری راهت رو درست می‌ری. خیلی زمان می‌بره که آدم به «سود» برسه. سال‌های اول، بله درست می‌خونید، سال‌های اول فعالیت هیچ سودی برای ادم نداره معمولا. سال‌ها باید تلاش کنید و تلاش کنید و تلاش کنید تا به مرحله‌ی سوددهی برسید و باید کفش آهنی پوشیده باشی و انقدر پوست‌کلفت باشی که وسط راه امیدت رو از دست ندی.
خلاصه که کاش فرهنگ حمایت از کسب و کارهای کوچیک برامون جا بیفته. 
حدس می‌زنید من کدوم پین‌ها رو از مغازک خریدم؟ بله، درست حدس می‌زنید و با سلیقه‌م اشنا هستید. پین با.سن و فا.ک رو. بسته‌ی پستی رو که باز کردم مامانم با تعجب گفت: «چقدر شبیه کو.نه!» گفتم: «خب، کو.نه!» مس‌مس همین‌طوری که لیمو شیرین رو می‌چلوند تو دهنش گفت: «واقعا می‌خوای استفاده‌ش کنی؟» بلند خندیدم: «نمی‌خواستم استفاده کنم نمی‌خریدم خب.» زد زیر خنده: «چقدر مسخره‌ای تو!»
اگر می‌شد پین فا.ک رو می‌زدم به پیشونی‌ام البته. اما خب، امکانات فعلا محدوده.
دیگه همین دیگه.