سخنی با بزرگان
من باور و اعتقاد قلبیم اینه که همهی آدمهایی که این جا رو میخونند آدمهای باشعوریاند و قوت درک بالایی دارند. (جدی میگم.) و فکر میکنم همهتون میدونید و بلدید که بین شبکههای مختلفی که توش فعالیت دارم، تفکیک قائل بشید؛ شبکههای اجتماعی من با این که مختص مناند، هرکدوم رفتار مجازی و فضای فکری خودشون رو دارند؛ حتی اگه نقاط اشتراک این شبکهها خیلی زیاد باشند. اینها رو گفتم چون بعضیها که تعدادشون خیلی کمه، آگاهانه یا ناآگاهانه ماستها رو میریزند تو قیمهها و موضوعها و حرفهایی که اینجا میگم و مینویسم، با خودشون میآرن تلگرام، اینستاگرام یا توییتر. همهی اینا قابل تحمله اما وقتی با مسائل شخصیام شوخی میشه، نمیتونم بخندم یا هیولای درونم رو مهربون نگه دارم. به خاطر همین فکر کردم قبلش اطلاع بدم که با مسائل شخصیام شوخی نکنید، یا نظراتتون رو تو فضای همون شبکه بهم بگید. اصلا دلم نمیخواد به چیزهایی که برام مینویسید بیتوجهی، کمتوجهی نشون بدم یا یا رفتاری داشته باشم که برخلاف میلمه و مجبور به بلاککردن کسی بشم...
قطعا متوجه هستید که چی میگم. .
ماچ به کله همهتون..
بسیار انگشتشمارند کسانی که آرزوهایشان را به هر قیمت که شده برآورده میسازند.