خنده های صورتی

امروز با یکی از آژانس‌های تبلیغاتی که رزومه‌ی دو سال پیشم رو تو یکی از این سایت‌های شغل‌یاب دیده بودند، قرار گفت‌وگو داشتم که نرفتم.
به دو دلیل غیرموجه و احمقانه و بی‌شعورانه:
۱. دیشب گریه کرده بودم و نه و نیم صبح به زور چشم‌هام باز شد و هر کدوم از چشم‌هام اندازه‌ی کله‌ی شما دوست عزیز شده بود.
۲. شرکت‌شون سعادت‌آباده. با احتساب صبحونه‌خوردن، دوش‌گرفتن و حاضر‌شدن و مالیدن مواد لازم برای ماستمالی‌کردن پفِ حاصل از گریه و راه‌افتادن، ساعت دو می‌رسیدم. 

بار دیگه ثابت کردم یه گاوم که بدون اطلاع قبلی نمی‌رم و این فرصت رو از خودم گرفتم.
گفته بودم که یه اژدهای بی‌شعوری در همه‌مون خفته و تو مواقع پیش‌بینی نشده بیدار می‌شه و خودی نمایان می‌کنه!